کرومات به عنوان یک آلاینده محیطی و شغلی شناخته شده است و می تواند باعث ایجاد سرطان کلیه و ریه گردد. مصرف حاد و مزمن کرومات سبب بروز سمیت کبدی در جوندگان می شود.در این تحقیق مکانیزمهای سمیت سلولی اکسی آنیون کرومات مورد مطالعه قرار گرفته است. در کلیه آزمایشات از سلولهای هپاتوسیت موش صحرایی به عنوان مدل جهت مطالعات سمیت سلولی استفاده گردید. به منظور مطالعه سمیت سلولی ناشی از کرومات تولید رادیکالهای فعال اکسیژن (ROS)، کاهش پتانسیل غشای میتوکندری، آسیب غشا لیزوزومی و گلوتاتیون سلولی با استفاده از روش اسپکتروفلوریمتری اندازه گیری شد.سمیت سلولی کرومات همراه با تشکیل رادیکالهای فعال اکسیژن، لیپید پروکسیداسیون و کاهش پتانسیل غشا میتوکندری بود، که توسط کاتالاز، آنتی اکسیدانها و جمع آوری کنندگان ROS مهار گردید. گلوتاتیون هپاتوسیتی نیز سریعا اکسید شد. احیا کرومات در سلولهایی که گلوتاتیون آنها تخلیه شده بود مهار گردید و همچنین هپاتوسیتهای فاقد گلوتاتیون در مقایسه با سلولهای دارای مقادیر نرمال گلوتاتیون نسبت به سمیت کرومات مقاومتر بودند. مهار کننده های P450 و P450 ردوکتاز سمیت سلولی و تولید ROS ناشی از کرومات را مهار کردند. بر این اساس می توان چنین نتیجه گیری نمود که احیا کرومات توسط P450 و گلوتاتیون، منجر به آسیب اکسیداتیو در سلولها می گردد. کرومات سبب آسیب لیزوزومی و فعال شدن پروتئازهای لیزوزومی می شود که این عمل توسط ترکیبات لیزوزومو تروپیک، مهار کنندگان آندوسیتوز، مهار کنندگان P450 و ترکیبات جمع آوری کننده ROS مهار گردید. در نتیجه سمیت سلولی کرومات می تواند به واسطه آسیب اکسیداتیو و آسیب لیزوزومی صورت گیرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مطالعات پیش بالینی اغلب به بررسی اثرات سایتوتوکسیک یک کاندیدای جدید دارویی تحت شرایط کنترل شده بر سلولهایی که در محیط های مغذی کشت داده شد اند، می پردازد. دسترسی به تعداد زیادی از رده های سلولی سرطان انسان کمک مناسبی برای غربالگری اولیه به صورت برون تنی می باشد. در این راستا گیاه مصفای بیابانی(Inula grantiodes Boiss.) جهت ارزیابی اثر سایتوتوکسیک به صورت برون تنی و با استفاده از کشت سلولی مورد مطالعه قرار گرفته است. مصفای بیابانی متعلق به خانواده کامپوزیته بوده و گیاهی است پایا با قاعده سخت و برگچه های چسبناک،گل در این گیاه به شکل کاپیتول منفرد است. گیاه مصفای بیابانی در شمال شرقی میناب، اطراف بندر عباس، در منطقه نیمه بیابانی در جنوب شرقی چاه بهار، جاسک و مناطق مشابه می روید. این گیاه توسط کارشناسان مرکز تحقیقات طب سنتی و مفردات پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، از جزیره قشم حوالی بام قشم (ارتفاع از سطح دریا حدود100متر)، جمع آوری شد. عصاره اتانلی گیاه تهیه شده و حاصل استخراج کلرفرمی عصاره جهت بررسی اثر سایتوتوکسیک (سمیت سلولی) به روش MTT بر رده های سلولی MCF7، HepG2، CACO2، WEHI164و VERO تهیه شده از انستیتو پاستور) مورد مطالعه قرار گرفت. IC50 فراکسیون کلرفرمی بر رده های سلولی VERO و WEHI 164 بیش از mg/ml 100 mg/ml بوده اما این فراکسیون در رده های سلولی MCF7، HepG2 و CACO2 به ترتیب با 79.1 IC50، 92.4 و mg/ml اثرات سایتوتوکسیک مناسبی نشان داد. با ادامه مطالعه امکان دستیابی به ترکیبات خالص فعال با اثر سایتوتوکسیک از گیاه فوق وجود دارد.

در طی پنجاه سال گذشته کاهش قابل توجه ای در ناباروری یا کم باروری مردان گزارش شده است، تعیین دقیق علت ناباروری در مردان بسیار دشوار است ولی به نظر میرسد که عوامل ژنتیکی، بیماریهای عفونی و عوامل محیطی از جمله آلوده کنندهای مختلف محیط زیست، سیگار و داروها در ایجاد ناباروری نقش مهمی داشته باشند. مصرف آنتی بیوتیک های رایج در عفونت های میکروبی ادراری - تناسلی از جمله خانواده فلوروکینولون ها(اوفلوکساسین، سیپروفلوکساسین) بعنوان یکی از علل بالقوه در ایجاد ناباروری مردان بشمار میرود. هدف از این مطالعه بررسی اثر سمیت تولید مثلی اوفلوکساسین در اسپرماتوژنز موش های صحرای نر بالغ می باشد.در این تحقیق از رت های نر نژاد Wistar albino 10 هفته سن و با وزن 250 گرم استفاده شد، موشها به دو گروه تست و کنترل تقسیم شده و گروه تست به مدت 8 هفته روزانه تک دوز خوراکی 20 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن دارو دریافت کردند، 24 ساعت بعد از دریافت آخرین دوز دارو رتها کشته و تشریح شدند.پارامترهای سمیت تستیکولار شامل وزن ارگانل های جنسی، مورفولوژی، حرکت و تعداد اسپرم و سپس از نظر هیستوپاتولوژیک، ارگان های تولید مثلی جدا و با فرمالین ده درصد فیکس و با روش هماتوکسیلین - ائوزین و رنگهای اختصاصی رنگ آمیزی شدند و لام های تهیه شده مورد مطالعه هیستوپاتولوژیک قرار گرفت.نتایج نشان داد که کاهشی در وزن تستیس، وزیکول سمینال و غدد پروستات نسبت به گروه کنترل مشاهده نشد. اما کاهش قابل توجه ای در تعداد و حرکت اسپرم، قابلیت زیست و اسپرم غیر طبیعی دیده شد. نتایج بافت شناسی هم بیانگر ایجاد تغییراتی در سیر اسپرماتوژنز شامل از بین رفتن اسپرماتوزوئید، تولید اسپرم های غیر طبیعی و پر خونی بافت بینابینی در برخی توبولهای اسپرم ساز بود. بنابراین بر اساس نتایج حاصل می توان نتیجه گرفت که مصرف اوفلوکساسین در ایجاد اثرات جانبی روی عملکرد اسپرم، تستیس و سایر پارامترهای سیمن اثر میگذارد. در نهایت سبب آسیب عملکرد و ساختمان تستیکولار در رتهای نر میگردد. و این امر میتواند در مورد انسانها نیز صادق باشد.

سرطان کارسینومای کولورکتال دومین بدخیمی شایع دستگاه گوارش در ایران می باشد. علارغم پیشرفت در جراحی، رژیم های شیمی درمانی و پرتو درمانی مقابله با این بیماری همچنان با چالش های فراوانی روبرو است. سس کوئی ترپن ها هیدروکربن های حلقوی با منشا گیاهی هستند که اثرات ضد باکتریایی، ضد ویروسی و ضد التهابی آن ها به اثبات رسیده است. ...

آفلاتوکسین B1 یک مایکوتوکسین موتاژن و کرسینوژن قوی میباشد که توسط آسپرژیلوس فلاووس و آسپرژیلوس پارازیتیکوس تولید می شود. AFB1 غالبا در مواد غذایی نظیر ذرت، بادام زمینی، پنبه دانه وپسته یافت می شود. مطالعات اپیدمیولوژیک نشان داده اند که بین مصرف AFB1 و ابتلا به سرطان کبد در انسان ارتباط وجود دارد. در این مطالعه برای نشان دادن اثرات موتاژنیسیتی و سمیت سلولی AFB1 به ترتیب از آزمونهای Ames و میزان کلونی زایی سلولهای انسانی استفاده شد. در تست Ames از سالمونلاتیفی موریوم (TA 104) در محیط تغییر یافته آگار استفاده شده است. زمان برخورد AFB1 باسالمونلا تیفی موریوم به مدت 48 ساعت بوده است. با توجه به نیاز AFB1 به متابولیسم برای تبدیل شدن به شکل فعال، S9 mix گرفته شده از کبد موش صحرایی نیز به محیط اضافه شده بود. دوزهای بکار گرفته شده AFB1 در این تست 15 و 20 نانوگرم به ازای هر پلیت بوده است. سمیت سلولی AFB1 بکمک مهار تشکیل کلونی در سلول های کارسینومای کبدی انسان (HepG2) اندازه گیری شد. این رده سلولی در محیط DMEM/F12 در انکوباتور 37 درجه سانتیگراد مرطوب دارای 5% CO2 کشت داده شده ، بعد از رسیدن به فاز لگاریتمی با دوزهای گوناگون AFB1 برای مدت 24 ساعت برخورد داده شد. نتایج حاصل از آزمون موتاژنیسیتی ایمز تعداد کلونی های حاصل از سالمونلا تیفی موریوم موتاسیون یافته را بترتیب 69± 454 و 78± 754 برای 15 و20 نانوگرم AFB1 به ازای هر پلیت نشان داده است که تفاوت قابل توجهی با گروه کنترل دارد (P<0.05). در آزمون کلونی زایی بروی سلولهای کبد انسانی LD50 برای AFB1 بمیزان 2±0.015 µg/ml محاسبه شده است که به نسبت دیگر مواد شیمیایی و طبیعی از سیمت بسیار بالای آن حکایت دارد. نتایج این تحقیق موید آنست که AFB1 ترکیب بسیار موتاژن و سیتوتوکسیک بوده و اندازه گیری آن در تمام مواد و محصولات غذایی الزامی است.